Laten we eerlijk zijn...

​

Niet al mijn drukwerk komt kaarsrecht uit de strijd. Soms is een kleur nét een tikje te gewaagd, zit er een mini beschadiging of vlekje, of dingetje op - die alleen ik zie... heeft de post de doos stiekem als basketbal gebruikt? of is de ril (vouwlijn van kaart) een beetje… eigenzinnig.

​

Niks ernstigs hoor – gewoon kleine schoonheidsfoutjes.

 

En eerlijk? Soms lag het ook gewoon aan mij... Had ik verwacht: iets dikker papier, gladder papier, minder geel papier. Van toch net iets witter papier tot ''wat is dit voor papier?!'', of gewoon slordigheden zoals, ''oeps daar zit nog zo'n randje'', ben ik nou toch de achterkant vergeten?! en huh! staat die nou op zijn kop? Nehee, 'Zit er nou een zwarte in plaats van een zilvere ophanghaak aan mijn kalender?!'' 

​

Ja, vaker dan je denkt rolt er hier iets van de pers dat nét even z’n eigen plan trekt.​​

En heel eerlijk? Ik vind dat zonde om weg te gooien. Want deze buitenbeentjes zijn nog steeds hartstikke goed te gebruiken. Het is gewoon kunst met karakter!

​

Dus in plaats van ze af te schrijven, geef ik ze een tweede kans. Deze unieke exemplaren mogen namelijk voor een klein prijsje weg. Goed voor jou, goed voor het milieu, en stiekem gewoon een beetje leuker omdat ze niet perfect zijn.

​

Enne... die kleine futiele dingetjes die ik zie, die merkt bijna niemand—ik zie ze alleen omdat ik een oog voor drama heb.

​